قلعه بالا

اگر از آن دسته مسافرانی هستید که دل در گرو جاده‌های ناشناخته دارید و خسته‌اید از هتل‌های شلوغ و آسمان‌های پر از دود، بیایید شما را به جایی ببرم که اسمش مثل خودش است: قلعه‌بالا. این روستا در دامنه‌های جنوبی شاهرود لم داده، آنقدر بالا که انگار می‌خواهد با ابرها دست بدهد. خانه‌های پلکانی‌اش را که ببینی، می‌فهمی چرا به آن «ماسوله کویر» می‌گویند. کوچه‌های تنگ و سنگ‌فرش، دیوارهای کاهگلی که بوی باران کهنه می‌دهد و نگاه گرم مردمانی که هنوز هم سلام کردن را با لبخند بلدند. در قلعه‌بالا، شب که می‌شود، شهرنشینی را فراموش کن. آلودگی نوری معنی ندارد. آنقدر ستاره می‌بینی که انگار کهکشان راه شیری را توی حیاط خلوتت ریخته‌اند. و صدای جغد دشت را بشنو. اینجا زمان تندتند نمی‌گذرد؛ روستای قلعه‌بالا فقط یک روستا نیست؛ دروازه ورود به پارک ملی توران است. همان «آفریقای ایران» که یوزپلنگ آسیایی در آن می‌دود و گورخر ایرانی گردن می‌کشد برای نوشیدن آب. صبح زود که از خواب بیدار شوی، شاید رد پای زاغ بور را روی شن‌ها ببینی یا اگر خوش‌شانس باشی، نگاه نافذ یک یوز را در دوردست. قلعه‌بالا فقط یک مقصد نیست؛ یک خاطره است که هنوز ساخته نشده، منتظر تو.